ستاره های شب

بنفشه ای خوشرنگ،

دمیده بود در آغوش کوه، از دل سنگ.

به کوه گفتم شعرت خوش است و

تازه و تر!
اگر درست بخواهی،

من از تو شاعر تر.

که شعرت از دل سنگ است و

شعرم از دل تنگ

اين سماور جوش است ، پس چرا مي گفتي

ديگر آن خاموش است؟

باز لبخند بزن

قوري قلبت را ، زودتر بند بزن

توي آن، مهرباني دم کن

بعد بگذار که آرام آرام

چاي تو دم بکشد.

شعله اش را کم کن.

دست هايت ، سيني نقره نور

اشک هايم ، استکان هاي بلور

کاش استکان هاي مرا ، توي سيني دلت مي چيدي

کاشکي اشک مرا ميديدي.

خنده هايت قند است.

چاي هم آماده ست.

چاي با طعم خدا

بوي آن پيچيده است، از دلت تا همه جا

پاشو مهمان عزيز

توي فنجان دلم

باران تنها بهانه ای است ک می توانم زیر چترت باشم

آدمك آخر دنیاست بخند

آدمك مرگ همین جاست بخند

 دست خطی كه تو را عاشق كرد

شوخی كاغذی ماست بخند

 آدمك ساده نشی گریه كنی

كل دنیا سراب است بخند

 آن خدایی كه بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم   من وصل خواهم از او  قصدی که او ندارد

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم      خانه گویی به سرم ریخت چو این قصه شنیدم